PEPE VELO

Eu non esquecerei 
nunca de ser
o que son
un Galego
de alma.

Emperioso ando
polo mundo
a os tumbos,
coa patria 
prohibida
polos donos
da verdade

                                                                                                           











                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     







                                                                                                                   

                                                                                                             
                                                                                                                                                                                                                                           

Cando a Gaita soa
asemella estar chorando
pois canta todas as mágoas
da que que a esta tocando.

Sige chorando as mágoas 
eu tamen che teño moitas
e no teño a que contarllas.

Canta mágoas da alma
as mágoas dao corazón
sigue tocado Gaitiña
sigue que te escoito eu.

As tuas mágos e as miñas
penso que falan do mesmo
por eso Gaita querida
eu a ti mui ben te entedo.

PALILLEIRAS DE CAMARIÑAS

                                                             
                                                             Palill que palillas
                                                             no cordón da almofada
                                                             dime tu palilleiriña
                                                              a quen tes palabra dada.
                                         
                                         O amor da palilleira
                                         non o queiras meu hirmám,
                                         porque leva todo o dia
                                         sempre sentada no chan.

                                        Eu nacin en Camariñas
                                        unha vila mariñeira,
                                        onde teño os meus amores
                                        con unha nena palilleira.















                                                               

LUCES DO MEDIODIA

O medio dia escribe

as mellores berbas

sobre a noute.

No seu xardin,a fror,

amigosa coa estrela,

insobornable.

Nas copas en que xuntos,

afogamos as augas maribndas,

doutras luas.

Xa taba aquela luz

sempre acesa.

Aqueles meus ollos

que nunca se cansaron 

de mirarte.