Nunca pasou por o meu pensamento
a bretima do equecemento,por moito
que me alonxe de ti,recucho querido,
ali quedan aquelas vivencias.
Nobre e querida terra de castiñeiros,
e piñeiro,e bidueras,e prados e hortas
de rios torentes,de ceos limpose cheos
de delicias.
Que lonxe te sento miña galicia,
pero levote presa no meu peito,
con delicia,como candea predida,
de amores que nunca se apagan.
Ala teño as miños raices do tempo
mudo,dos meus primriros amores´
das miñas primeiras ansias,envelesadas
en suspiros,que gardarei namiña mente
e non quero esqencela.
Envademe o pesadelo,a nostalxia,
no lonxano asento,baixo un sol doutro
ceo,que me acolleu con agarimo.
Nunca faltarei a miña terra,a ela lle
gardarei o respeto,a ela sempre a lebarei,
coma bandeira,miña terra galega,
terra nai.
Aires que ti me das,aires que eu lebo,
amores me deches,aomres gardo,os meus
suspiros,os teus aires ban.
